Τι είναι ο σακχαρώδης διαβήτης;

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια ομάδα ασθενειών στις οποίες τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα ενός ατόμου είναι αυξημένα σε σύγκριση με υγιή άτομα. Τα κύρια συμπτώματα είναι η αυξημένη δίψα, η συχνοουρία, η κόπωση και οι ανίατες μυκητιάσεις. Μπορεί να εμφανιστούν ανεξήγητη απώλεια βάρους, μειωμένη όραση, μειωμένη μνήμη και άλλα προβλήματα.

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια ενδοκρινική παθολογία. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από ανισορροπία της ομοιόστασης (σταθερότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος), η οποία οφείλεται σε αποτυχία της ενδοεκκριτικής λειτουργίας του παγκρέατος και διαταραχές στη ρύθμιση των μεταβολικών διεργασιών.

Το κύριο κλινικό σημάδι του διαβήτη είναι τα επίμονα αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία). Ένα υγιές επίπεδο σακχάρου νηστείας σε έναν ενήλικα δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5,5 mmol/L. Σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, επιτρέπεται μια ελαφρά αύξηση των τιμών (όχι περισσότερο από 1 mmol/l).

Παθογένεση (προέλευση) της νόσου

Η ινσουλίνη παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της νόσου. Αυτή είναι μια ενδοκρινική (ενδοεκκριτική) ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Στο σώμα εκτελεί πολλές ζωτικές λειτουργίες:

• Παροχή γλυκόζης (η κύρια πηγή ενέργειας) σε ιστούς και κύτταρα.
• Ρύθμιση της ποσότητας των κετονών (σώματα ακετόνης - τοξικά μεταβολικά προϊόντα).
• Διέγερση της σύνθεσης γλυκογόνου υψηλού μοριακού βάρους (απόθεμα γλυκόζης).
• Αύξηση της παραγωγής πρωτεΐνης και αναστολή της διάσπασής της.

Όταν η παραγωγή και η κατανάλωση ινσουλίνης αποσταθεροποιούνται, χάνεται ο έλεγχος των αναφερόμενων μεταβολικών διεργασιών και αναπτύσσεται διαβήτης. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ανίατος. Δεν υπάρχει θεραπεία εκρίζωσης που να μπορεί να καταστρέψει ή να αναστρέψει την καταστροφική διαδικασία στο σώμα. Μπορείτε να αναπτύξετε διαβήτη ανεξάρτητα από την ηλικία ή το φύλο. Παθολογικές αλλαγές στο μεταβολισμό και την παραγωγή ορμονών προκύπτουν υπό την επίδραση πολλών παραγόντων που καθορίζουν τη φύση της νόσου.

Τύποι και αιτίες της νόσου

Ο διαχωρισμός των κύριων τύπων της νόσου σε πρώτο και δεύτερο τύπο πραγματοποιείται με βάση την αιτιολογία (αίτια εμφάνισης) και τις θεραπευτικές τακτικές που χρησιμοποιούνται.

Πρώτος τύπος

Ο κατά τα άλλα νεανικός, ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 (IDDM 1) εμφανίζεται στην παιδική ηλικία και την εφηβεία και μπορεί να είναι συγγενής. Χαρακτηρίζεται από απώλεια της παγκρεατικής λειτουργίας. Το όργανο δεν είναι σε θέση να εκτελέσει την ενδοκρινική λειτουργία της παραγωγής ινσουλίνης. Ελλείψει ορμόνης μολύβδου, η γλυκόζη συγκεντρώνεται στο αίμα.

Τα κύτταρα του εγκεφάλου, του νευρικού συστήματος, της επιδερμίδας, του μυϊκού συστήματος και όλων των άλλων οργάνων και συστημάτων δεν λαμβάνουν επαρκή διατροφή. Ταυτόχρονα, τα ίδια τα κύτταρα του αδένα αισθάνονται πείνα για ζάχαρη, η οποία οδηγεί στον θάνατό τους. Η ανεξέλεγκτη συσσώρευση κετονών ενέχει τον κίνδυνο παγκόσμιας δηλητηρίασης του οργανισμού. Στα παιδιά, αυτή η κατάσταση οδηγεί εύκολα σε ένα δυνητικά θανατηφόρο κετοξέο κώμα.

Λόγοι

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για την ανάπτυξη του IDDM: 1. Αυτοάνοση νόσο. Είναι αποτέλεσμα δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο αγνοεί τις αμυντικές λειτουργίες και παράγει αντισώματα που καταστρέφουν τα κύτταρα του παγκρέατος. Το έναυσμα (ώθηση) για την ενεργοποίηση παθολογικών διεργασιών είναι:

• Ασθένειες ιογενούς προέλευσης: HIV και AIDS, παρωτίτιδα (παρωτίτιδα), τύποι ιών έρπητα (κυτταρομεγαλοϊός, Kosaki, Epstein-Barr).
• Πολλαπλές αλλεργίες.
• Ανθυγιεινή διατροφή (επικράτηση γρήγορων υδατανθράκων) σε φόντο χαμηλής σωματικής δραστηριότητας, παχυσαρκίας.

Η λανθασμένη θεραπεία με ορισμένα φάρμακα μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες αντιδράσεις. Ο δεύτερος λόγος είναι μια γενετική προδιάθεση (η κληρονομική παρουσία κατεστραμμένων γονιδίων στο σώμα). Η ασθένεια εμφανίζεται λόγω της κυριαρχίας των προσβεβλημένων γονιδίων, μιας υπολειπόμενης μετάλλαξης (κληρονομιά και από τους δύο γονείς).

Μια αλλαγμένη γονιδιακή δεξαμενή δεν αποτελεί 100% εγγύηση ότι η ασθένεια θα αναπτυχθεί. Κατά τη γέννηση, ένα παιδί λαμβάνει μια κληρονομική προδιάθεση και όχι ο ίδιος ο διαβήτης. Ταυτόχρονα, δεν αποκλείεται η έμμεση μετάδοση γενετικών πληροφοριών. Εάν οι γονείς είναι υγιείς, η τάση για διαβήτη μπορεί να κληρονομηθεί από τους παππούδες και τη γιαγιά.

Δεύτερος τύπος

Ο μη ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (NIDDM 2) αναπτύσσεται σε άτομα ηλικίας 40 ετών και άνω. Σε αντίθεση με τον νεανικό τύπο, το πάγκρεας διατηρεί τις ενδοεκκριτικές του ικανότητες και παράγει σταθερά ινσουλίνη. Λόγω της προόδου της αντίστασης στην ινσουλίνη, η γλυκόζη συσσωρεύεται στο αίμα - παραβίαση της απόκρισης στην ορμόνη (η ευαισθησία των κυττάρων στην ορμόνη και η ικανότητα να την καταναλώνουν πλήρως). Λόγω της χρόνιας έλλειψης απαίτησης σε ινσουλίνη στο σοβαρό στάδιο της νόσου, η σύνθεση ινσουλίνης σταματά.

Λόγοι

Η παχυσαρκία θεωρείται η κύρια αιτία αντίστασης στην ινσουλίνη. Άλλοι παράγοντες που προκαλούν την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 είναι:

• Χρόνιες παθήσεις του παγκρέατος, όργανα του ηπατοχολικού συστήματος, καρδιαγγειακά νοσήματα.
• Ανθυγιεινό πάθος για τα αλκοολούχα ποτά.
• Διατροφικές διαταραχές (γαστρονομική λαχτάρα για γλυκά, ανεξέλεγκτη όρεξη).
• Λειτουργική ανεπάρκεια του φλοιού των επινεφριδίων λόγω μακροχρόνιας θεραπείας με φάρμακα που περιέχουν ορμόνες.
• Δυσφορία (χρόνιο ψυχοσυναισθηματικό στρες).

Επιπλέον, υπάρχει μια δυσμενής κληρονομικότητα. Αυτός ο παράγοντας δρα σε συνδυασμό με τους αναφερόμενους λόγους στο 80% των περιπτώσεων. Ο κίνδυνος εμφάνισης αυτής της νόσου αυξάνεται στις γυναίκες στην προεμμηνοπαυσιακή φάση και κατά την εμμηνόπαυση. Αυτό οφείλεται σε αλλαγές στην ορμονική κατάσταση και στην υπερβολική αύξηση βάρους.

Επιπλέον

Άλλοι τύποι διαβήτη περιλαμβάνουν:

• GDM (σακχαρώδης διαβήτης κύησης σε έγκυες γυναίκες). Αναπτύσσεται στο δεύτερο μισό της περιγεννητικής περιόδου. Οι λόγοι είναι: αυξημένο φορτίο στο πάγκρεας, μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω της υψηλής δραστηριότητας των στεροειδών ορμονών του φύλου (προγεστερόνη).
• Διαβήτης Lada (λανθάνον αυτοάνοσο διαβήτη σε ενήλικες). Αναπτύσσεται σύμφωνα με τον ινσουλινοεξαρτώμενο τύπο, αλλά έχει συμπτώματα του δεύτερου τύπου.
• Διαβήτης Modi (ομάδα γενετικών ασθενειών).

Σπουδαίος! Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν είναι μεταδοτική ασθένεια!

Λόγω της μη λοιμώδους προέλευσής του, είναι αδύνατο να μολυνθείτε από διαβήτη μέσω αίματος, αερομεταφερόμενων σταγονιδίων ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο.

Στάδια και συμπτώματα

Όλες οι μορφές της νόσου ακολουθούν εξέλιξη τριών σταδίων με πολυάριθμες επιπλοκές. Η ένταση των συμπτωμάτων εξαρτάται από το στάδιο της νόσου:

• Αρχικό (αρχικό) ή αντισταθμισμένο. Λόγω της πλήρους λειτουργικότητας του αντισταθμιστικού μηχανισμού, ο σταθερός έλεγχος της ποσότητας γλυκόζης στο αίμα διατηρείται υπό την επίδραση φαρμάκων και διαιτοθεραπείας. Εάν ακολουθηθούν οι ιατρικές συστάσεις, ενδέχεται να μην εμφανιστούν πιθανές επιπλοκές.
• Μέσο επίπεδο υποαντιστάθμισης. Σε αυτό το στάδιο, τα συμπτώματα του διαβήτη επιδεινώνονται και εμφανίζονται συννοσηρότητες (επιπλοκές). Γίνεται δύσκολο να διατηρηθούν τα γλυκαιμικά επίπεδα σε ένα αποδεκτό επίπεδο καθώς ο οργανισμός λειτουργεί στο όριο των δυνατοτήτων του.
• Μη αντιρροπούμενο ή τερματικό στάδιο. Χαρακτηρίζεται από υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη και αδυναμία σταθεροποίησής της. Το σώμα χάνει την ικανότητά του να καταπολεμά τις παθολογίες και να αντιστέκεται στην ανάπτυξη επιπλοκών. Αυτή η κατάσταση οδηγεί εύκολα σε διαβητικό κώμα και επακόλουθο θάνατο.

Κύρια συμπτώματα

Ο σακχαρώδης διαβήτης του ινσουλινοανθεκτικού τύπου έχει λανθάνουσα πορεία. Τα σοβαρά συμπτώματα μπορεί να μην εμφανιστούν για αρκετά χρόνια επειδή δεν έχουν κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Οι πιθανοί διαβητικοί συχνά δίνουν πολύ λίγη προσοχή στις αλλαγές στην ευημερία στην αρχή της νόσου. Ένα αυξημένο επίπεδο γλυκόζης στο αίμα ανιχνεύεται τυχαία κατά τη διάρκεια μιας συνήθους ιατρικής εξέτασης ή με βάση τα αποτελέσματα μιας βιοχημικής ανάλυσης που συνταγογραφήθηκε στον ασθενή κατά την παρουσίαση.

Η νόσος τύπου 1 αναπτύσσεται γρήγορα, τα συμπτώματα είναι έντονα (ειδικά στα παιδιά). Η μη έγκαιρη αναζήτηση ιατρικής βοήθειας αποτελεί σοβαρή απειλή για την υγεία και τη ζωή των ανθρώπων. Η εκδήλωση των συμπτωμάτων των τύπων 1 και 2 είναι παρόμοια. Τα κύρια σημάδια των υψηλών επιπέδων σακχάρου στο αίμα είναι:

• Μειωμένες σωματικές και πνευματικές ικανότητες.
• CFS (σύνδρομο χρόνιας κόπωσης) και Δυσανία (διαταραχή ύπνου).
• Πολυδιψία (επίμονη δίψα).
• Πολυκισουρία (έντονη κένωση της κύστης).
• Κεφαλγικό σύνδρομο (κεφαλαλγία) που σχετίζεται με χρόνια υψηλή αρτηριακή πίεση (ΑΠ).
• Υπεριδρωσία (αυξημένη εφίδρωση).
• Πολυφαγία (αυξημένη όρεξη που δεν ρυθμίζεται από τον εγκέφαλο).
• Συστηματικές οξείες ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού και κρυολογήματα λόγω εξασθενημένης ανοσίας.
• Μακροχρόνια ανάπλαση της επιδερμίδας (δέρματος) μετά από βλάβη.

Ο προοδευτικός σακχαρώδης διαβήτης χαρακτηρίζεται από:

• Η μυρωδιά της αμμωνίας από το στόμα (με την ανάπτυξη του νεανικού τύπου ασθένειας).
• Αλλαγές στη δομή των πλακών των νυχιών (αποκόλληση) και των μαλλιών (ξηρότητα, ευθραυστότητα).
• Υπερκεράτωση (κερατινοποίηση του στρώματος του δέρματος στα πόδια) με εξασθενημένη απολέπιση (ξεφλούδισμα).
• Δερματομυκητίαση (μυκητιασική νόσος των νυχιών και του δέρματος).
• Οι τελαγγειεκτασίες (φλέβες αράχνης) αναπτύσσονται σε ένα έντονο αγγειακό δίκτυο κάτω από το δέρμα.
• Ασθένεια (νευροψυχολογική κατωτερότητα).
• Αταξία (διαταραχές συντονισμού).
• Διαταραχές μνήμης, όρασης και προσοχής.
• Η ακίνητη ευερεθιστότητα αντικαταστάθηκε από την απάθεια.
• Ταχυκαρδία (διαταραχή της ρυθμικής λειτουργίας της καρδιάς).
• Αρθραλγία (μη φλεγμονώδης πόνος στις αρθρώσεις).
• Παραισθησία (μούδιασμα των ποδιών), κράμπες, κάψιμο στα άκρα.
• Μειωμένη λίμπιντο (σεξουαλική επιθυμία).

Τα σεξουαλικά συμπτώματα είναι στις γυναίκες - καντιντίαση (κολπική τσίχλα), NOMC (διαταραχή του εμμηνορροϊκού κύκλου των ωοθηκών), στους άνδρες - αδύναμη στύση (μέχρι στυτική δυσλειτουργία, διαφορετικά ανικανότητα), αλωπεκία (φαλάκρα). Αργότερα εμφανίζονται αναπαραγωγικές διαταραχές με χαρακτηριστική αδυναμία σύλληψης παιδιού.

Επιπλέον

Οι ειδικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν τα ακόλουθα σύνδρομα σακχαρώδους διαβήτη:

• Το σύνδρομο Mauriac είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή σε παιδιά με νεανικό διαβήτη.
• Σύνδρομο Somogyi – «ζάχαρα άλματα» λόγω λανθασμένης θεραπείας με ινσουλίνη.
• Μεταβολική αντίσταση στην ινσουλίνη.
• Σύνδρομο Dawn – υπεργλυκαιμία νηστείας.

Οι σοβαρές επιπλοκές της νόσου οδηγούν στο σύνδρομο Raynaud - μια διαταραχή του κυκλοφορικού στα άκρα με επώδυνη παραισθησία.

Συχνές επιπλοκές του διαβήτη

Το προσδόκιμο ζωής με διαβήτη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αποφυγή επιπλοκών. Η αιτία της αναπηρίας και του θανάτου του ασθενούς είναι συνήθως οι πρώιμες συνέπειες του διαβήτη και η μη συμμόρφωση με τους κανόνες θεραπείας. Οι επιπλοκές χωρίζονται σε οξείες και χρόνιες. Στην πρώτη περίπτωση, η επιδείνωση της υγείας μπορεί να αναπτυχθεί από αρκετές ημέρες έως αρκετές ώρες.

Μια οξεία ασθένεια είναι μια διαβητική κρίση που προκαλείται από υπεργλυκαιμία ή από ταχεία πτώση του σακχάρου στο αίμα (υπογλυκαιμία). Μια υπογλυκαιμική κρίση χαρακτηρίζεται από πτώση των επιπέδων γλυκόζης σε ένα κρίσιμο επίπεδο 2,8 mmol/L, κατά το οποίο ένα άτομο χάνει τις αισθήσεις του. Ανάλογα με τα συμπτώματα και τα ερεθίσματα ανάπτυξης, υπάρχουν τρεις τύποι υπεργλυκαιμικών κρίσεων:

• Υπερωσμωτικό (κύρια αιτία είναι ο μη ελεγχόμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2).
• Γαλακτική οξέωση (προκύπτει λόγω της συσσώρευσης γαλακτικού οξέος στο πλάσμα του αίματος και στους περιφερικούς ιστούς του νευρικού συστήματος).
• DKA ή διαβητική κετοξέωση (συσσώρευση κετονών του σώματος στο αίμα λόγω ανεπάρκειας ινσουλίνης).

Μια κρίση συνήθως δεν μπορεί να αποφευχθεί χωρίς επείγουσα ιατρική φροντίδα. Διαφορετικά, οι ασθενείς αναπτύσσουν διαβητικό κώμα. Οι χρόνιες επιπλοκές έχουν παρατεταμένη εξέλιξη. Οι πιο συχνές και σοβαρές είναι οι αγγειοπάθειες (διαβητική αγγειακή βλάβη) λόγω αλλοιωμένης σύστασης αίματος και κυκλοφορικών διαταραχών.

Το είδος της αγγειοπάθειας εξαρτάται από τον τόπο ανάπτυξής της:

• Παθολογικές αλλαγές στα αγγεία του νεφρικού συστήματος (νεφροπάθεια) με την επακόλουθη ανάπτυξη νεφρικής ανεπάρκειας.
• Βλάβη στο αγγειακό σύστημα του εγκεφάλου (εγκεφαλοπάθεια), επικείμενη άνοια (επίκτητη άνοια).
• Αγγειοπάθεια των στεφανιαίων αρτηριών, ως αποτέλεσμα: καρδιακή προσβολή, ισχαιμική καρδιοπάθεια (στεφανιαία νόσος).
• Μικρο- και μακροαγγειοπάθεια των αγγείων των κάτω άκρων με την ανάπτυξη διαβητικού ποδιού (εφεξής γάγγραινα των ποδιών).
• Διαταραχή της παροχής αίματος στον αμφιβληστροειδή (αμφιβληστροειδοπάθεια) με κίνδυνο πλήρους απώλειας της όρασης.

Η αγγειοπάθεια οδηγεί σε ατροφία των νευρικών ινών (διαβητική νευροπάθεια).

Εργαστηριακή διάγνωση

Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να διαγνωστεί μόνο μέσω εργαστηριακής εξέτασης αίματος για την ποσοτική περιεκτικότητα σε γλυκόζη. Μια ολοκληρωμένη εξέταση περιλαμβάνει διάφορους τύπους δοκιμών:

• Βασική ανάλυση τριχοειδούς αίματος (αίμα δακτύλων) ή φλεβικού αίματος.
• GTT (δοκιμή ανοχής γλυκόζης) για τον προσδιορισμό του επιπέδου απορρόφησης γλυκόζης.
• Ανάλυση του επιπέδου της γλυκοζυλιωμένης (γλυκοζυλιωμένης) αιμοσφαιρίνης HbA1C (αναδρομική αξιολόγηση γλυκαιμίας σε διάστημα 4 μηνών).
• Εξέταση αίματος για την ποσότητα αντισωμάτων κατά της γλουταμικής αποκαρβοξυλάσης (αντισώματα GAD) για τον προσδιορισμό του τύπου του διαβήτη.
• Ανάλυση ούρων για την παρουσία πρωτεΐνης και γλυκόζης (σε υγιή άτομα, οι ουσίες αυτές απουσιάζουν στα ούρα).

Επιπλέον, συνταγογραφούνται διαγνωστικές διαδικασίες υλικού: ΗΚΓ, υπερηχογράφημα, αγγειογραφία (αγγειακή εξέταση).

Βασικές αρχές θεραπείας

Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν ανέχεται την παραμέληση της θεραπείας. Το να ζεις με μια τέτοια ασθένεια σημαίνει να λαμβάνεις μόνιμη θεραπεία. Η παθολογική θεραπεία βασίζεται στη χρήση φαρμάκων και στη διαιτητική διατροφή. Οι κύριοι στόχοι της θεραπείας είναι να φέρει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα όσο το δυνατόν πιο κοντά στις κανονιστικές τιμές, να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και να καθυστερήσει την ανάπτυξη σχετικών επιπλοκών.

Βασικές μέθοδοι θεραπείας:

• Ινσουλινοθεραπεία (ένεση ιατρικής ινσουλίνης για την προσομοίωση της φυσικής παραγωγής της σε ασθένειες τύπου 1).
• Δισκία με φάρμακα που μειώνουν το σάκχαρο του αίματος (για τον μη ινσουλινοεξαρτώμενο τύπο).
• Διαιτοθεραπεία (σύμφωνα με τους κανόνες της δίαιτας «Πίνακας Νο. 9»).
• Μαθήματα φυσικοθεραπείας.

Σπουδαίος! Το πρόγραμμα και η δοσολογία των ενέσεων ινσουλίνης συνταγογραφούνται μεμονωμένα από ενδοκρινολόγο. Τα αντιυπεργλυκαιμικά φάρμακα επιλέγονται επίσης μεμονωμένα.

Επιτρέπεται η χρήση παραδοσιακής ιατρικής:

• Προϊόντα ξύλου (φλοιός, μπουμπούκια).
• Ανοσοδιεγερτικά μείγματα ξηρών καρπών και επιτρεπόμενων αποξηραμένων φρούτων (δαμάσκηνα, σύκα, μήλα).
• Φαρμακευτικά βότανα (πικραλίδα, κολλιτσίδα, υπερικό, κατσικίσιο, τσουκνίδα κ.λπ.).
• Μέλι (περιορισμένο) και προϊόντα μέλισσας.

Πριν χρησιμοποιήσετε συνταγές εναλλακτικής ιατρικής, πρέπει να ληφθεί η συγκατάθεση του θεράποντος ενδοκρινολόγου.

Πρόγνωση

Δεδομένου ότι ο διαβήτης είναι μια μη αναστρέψιμη ασθένεια, το ερώτημα που τίθεται για όλους τους διαβητικούς είναι πόσα χρόνια ζουν οι άνθρωποι με αυτή τη διάγνωση. Κανείς δεν θα αναλάβει να δώσει τον ακριβή αριθμό. Υπάρχουν ορισμένες ιατρικές στατιστικές ότι ο κύκλος ζωής του ινσουλινοανθεκτικού τύπου μειώνεται κατά 5-8 χρόνια. Με μια ινσουλινοεξαρτώμενη ασθένεια, το προσδόκιμο ζωής μειώνεται κατά 19-20 χρόνια στις γυναίκες και κατά 10-12 χρόνια στο μισό των ανδρών του πληθυσμού. Ωστόσο, το φύλο δεν είναι ο πρωταρχικός δείκτης του αριθμού των ετών που δικαιούται ένας διαβητικός.

Η εστίαση είναι στην ποιότητα ζωής, την οποία ο ασθενής μπορεί να βελτιώσει ανεξάρτητα. Εάν δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από τον διαβήτη, πρέπει να μάθετε να τον διαχειρίζεστε, δηλαδή να τον διατηρείτε αυστηρά υπό έλεγχο. Αυτό θα βοηθήσει στην επιβράδυνση της ανάπτυξης επιπλοκών - της κύριας αιτίας πρόωρου θανάτου στους διαβητικούς.

Μόνο με την τήρηση όλων των ιατρικών συστάσεων είναι δυνατό να γίνει η ζωή με διαβήτη όσο το δυνατόν πληρέστερη και να παραταθεί η διάρκειά της. Οι ενδοκρινολόγοι συμβουλεύουν ανεπιφύλακτα την παρακολούθηση μαθημάτων στο «Σχολείο Διαβήτη», όπου μελετώνται λεπτομερώς όλες οι μέθοδοι βελτίωσης της ποιότητας ζωής, πρόληψης αρνητικών συνεπειών και οι θεραπευτικές τακτικές.

Αποτελέσματα

Είναι αδύνατο να εξαλειφθεί ο διαβήτης. Με μια τέτοια διάγνωση, ένα άτομο πρέπει να λάβει κατάλληλη θεραπεία καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, να ακολουθήσει μια δίαιτα και να εγκαταλείψει τους εθισμούς. Οι κύριες αιτίες της νόσου είναι:

• Δυσμενής κληρονομιά.
• Διαταραχή της ανοσοποιητικής λειτουργίας.
• Ανθυγιεινός τρόπος ζωής.

Για έγκαιρη διάγνωση, είναι απαραίτητο να ακούτε προσεκτικά τις αλλαγές στην ευημερία και να υποβάλλεστε τακτικά σε εργαστηριακές εξετάσεις των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Το πόσο καιρό ζουν οι άνθρωποι με την παθολογία εξαρτάται από τον καλό έλεγχο του διαβήτη.